Στόχος 12 | Υπεύθυνη Κατανάλωση και Παραγωγή | Δήμος Πειραιά

Ο Δήμος Πειραιά σε πλήρη αντιστοίχιση με τον Στόχο 12, ο οποίος αφορά στην Υπεύθυνη Κατανάλωση και Παραγωγή, αναπτύσσει μια σειρά πρωτοβουλιών με χαρακτηριστική περίπτωση το Πρόγραμμα «Κάνθαρος», που σχετίζεται με την πιλοτική εφαρμογή ενός συστήματος ανταποδοτικής ανακύκλωσης, αποκλειστικά για νοικοκυριά και ως στόχο έχει την διεύρυνση της ανακύκλωσης στην πόλη.
Το mural βρίσκεται στη διεύθυνση Ακτή Δηλαβέρη 1, Πειραιάς.
Ο Δήμος Πειραιά συμμετέχει στην πρωτοβουλία “Γενιά 17”

Ένα podcast αφιερωμένο στον Στόχο Βιώσιμης Ανάπτυξης 12 για την “Υπεύθυνη Παραγωγή και Κατανάλωση”. Συντροφιά με τον Πάνο Ρέππα, Αντιδήμαρχο Καθαριότητας και Ανακύκλωσης του Δήμου Πειραιά συζητάμε για τις δράσεις διαλογής στη πηγή που έχει αναπτύξει ο Δήμος μέσα από το πρόγραμμα ανταποδοτικής ανακύκλωσης ”Κάνθαρος” και τη σημασία της εκπαίδευσης των δημοτών.
H Νατάσα Πενταγιώτη από την κοινότητα γνώσης Sustainable WE μας εισάγει στον συγκεκριμένο στόχο βιώσιμης ανάπτυξης και στις κυριότερες επιδιώξεις του. Μεταξύ άλλων αναφέρεται η ανάγκη για αύξηση των ωφελειών μέσω της ορθής διαδικασίας ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης υλικών, την ενθάρρυνση εταιρειών (κυρίως πολυεθνικών) να υιοθετήσουν βιώσιμες πρακτικές παραγωγής και κατασκευής, καθώς και για την απαίτηση -μέχρι το 2030- οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο να έχουν δεχθεί ενημέρωση και κατάρτιση επί θεμάτων βιώσιμης ανάπτυξης και πώς αυτή έρχεται μέσα από την ατομική παραγωγή και κατανάλωση.
Ακούστε το podcast εδώ
Ο Γιάννης Μώραλης πιστεύει ότι στην εποχή μας δεν υπάρχει πόλη για την οποία η βιωσιμότητα δεν είναι ζητούμενο
Ο Θανάσης Χουλιαράς για το νέο mural της Βίλας Ζαχαρίου στον Πειραιά: Μια ναΐφ ιστορία αποκατάστασης της «Φυσικής Ισορροπίας»
Artist: Λυδία Δημητριάδη

Η Λυδία Δημητριάδη είναι εικαστικός με έδρα την Αθήνα. Τα ερευνητικά και αισθητικά της ενδιαφέροντα έχουν ως αφετηρία το προσωπικό, συχνά ημερολογιακό βίωμα και τους τρόπους με τους οποίους αυτό μετατίθεται σε ένα πλαίσιο φαντασιακό. Οι κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και ο τρόπος με τον οποίο αυτές επηρεάζουν και επηρεάζονται από το αυτοβιογραφικό στοιχείο βρίσκονται στο κέντρο της πρακτικής της. Σχεδόν κυνικά, τόσο στη φιλμική θέση της, όσο και στη ζωγραφική, το πρωτογενές εύθυμο και το αναπόφευκτα σκοτεινό συνυπάρχουν, αποδαιμονοποιώντας τα οξύμωρα της ανθρώπινης φύσης. Δημιουργώντας ουτοπικές αφηγήσεις, άλλοτε ευτοπικές και άλλοτε δυστοπικές, στόχος της είναι τόσο να αποδεχτεί, όσο και να φέρει στην επιφάνεια αρχειακές δομές, αισθήσεις, φοβίες και πρωτογενείς αντιδράσεις που διαφορετικά θα παρέμεναν άγνωστες. Χωρίς να ωραιοποιεί τον πόνο, τον θυμό ή την απόρριψη, οι εικαστικές αφηγήσεις της καταφέρνουν να απεικονίσουν μια εναλλακτική, μεταφορική πραγματικότητα μέσω της οποίας η γραμμική, μη συστημική, ή εκλογικευμένη γνώση είναι δυνατή. Και στα πλαίσια της, οποιαδήποτε είδους ετερότητα νομιμοποιείται ως μέσο πρόσβασης για το “Άλλο” ως αναπόσπαστο μέρος του “Εγώ”.







